I think I have this habit of going to a short vacation on the most unusual times. Last time I went out for a vacation was right after a party in the middle of the night. This time, I went in the middle of assignments and commitments. But hey, I think it’s about time I loosen up a bit again. You know, breathe some fresh air so that I could work well again. Eto na siguro ang panahon upang takasan ko ang napakagulong university and city life.
So last Saturday, Me and my bro, along with a couple of friends went to the slightly-unheard-of paradise of Zambales. Thanks to Ate Chyng for blogging about her Zambales escapade earlier before we did, I was able to get some tips from her.
We departed from Manila at around 7AM aboard the Victory Bus bound for Iba, Zambales. The trip took us 4 hours to Olongapo City and another 45 minutes to San Antonio, Zambales where we were about to meet our guide, Mang Johnny (who was also Ate Chyng’s guide when she went there). Mang Johnny was really nice as he was texting me from time to time while we were on the way. Thanks Mang Johnny!
We arrived in Pundaquit Beach at around 12PM where we waited for Mang Johnny to pick us up. While we waited, the natives talked to us about how beautiful the place is and even gave us fish. Ang bait diba?
at Pundaquit Beach. Ang dami kong dala. May Mini surfboard pa. LOL
After 20 minutes, Mang Johnny’s two pumpboats arrived. There were five of us. My bro, Shae, our friend and her mom, Tita Gie shared one boat while I and another friend DonDon took the other one. We headed straight for Capones Island, one of the two nearest islands on mainland Zambales where a famous lighthouse is located. Unfortunately, the waves were really strong that the boats cannot dock on the rocky shore. So major disappointment yun not to get to the lighthouse (ok lang, si Ate Chyng di rin naman nila napuntahan. haha!).
approaching Capones Is.
The Lighthouse. So close and yet so far.
After the slightly-disappointing trip to Capones and Camara Islands, we headed to Anawangin Cove.
Anawangin is the most famous destination in San Antonio because of the pine tree-filled (not sure ’bout the trees) surroundings. Anawangin is still part of Mainland Luzon, however, you need to ride by boat just to get there. It’s surrounded by very steep and high mountains kasi.
The waves were quite strong by the time we went to Anawangin. Medyo bumpy but the view is exhilarating talaga. I even thought, with the waves and rocky shores, will I ever bring this story back to Manila? Will I ever live to tell the tale? LOL. Of course, it was a safe trip, anyway.
Anawangin turned out to be very much crowded. The view, however was something I have never seen before in my life. I was raised in a place where white sand beaches are a common sight but I never thought this place could top the most serene beaches of Panay Island. Anawangin looked like it was not in the Philippines.
with Shae at the lagoon in Anawangin
At around 1PM, we then sailed to Nagsasa Cove where we are about to spend the rest of the night. Nagsasa Cove is situated further south, almost near Subic Bay. But Nagsasa, just like Anawangin is very secluded. The mountains surrounding it looked like the ones we see in New Zealand. Naalala ko tuloy tong linyang to sa isang movie;
“They’ve taken the hobbits to Isengard!”
Haha. Mukha kasi siyang mga bundok sa Lord of the Rings. Walang kuryente and signal sa Nagsasa Cove at Anawangin. Ganun sya ka-secluded. If you don’t want someone to pester you, just go here and you’ll find peace. The most “peaceful peace” you’ll ever get.
Mang Johnny and the other guy who guided us left us at around 2PM. There were only 3 groups in Nagsasa Cove, very different from Anawangin where almost 20 groups shared the beach.
I couldn’t imagine that there would come a time na magcacamping ako, you know, the real camping talaga. I even helped set up the tent. Amazing. Ang dali lang pala. :) (I even have the feeling na ang tent na ginamit nina Ate Chyng ay siyang ginamit din namin. Haha! Ate Chyng, di nyo nilinis. may buhangin pa yung loob ng tent!)
setting up a tent is as easy as sending a mobile twitter update :)
eto yung tents na ginamit nina ate chyng. pareho. haha
Nag-ihaw din kami ng isda (bought straight from the fishermen at Pundaquit beach), ang sarap. Kinagabihan, we made a bonfire amidst the short drizzle. (Meron din akong feeling that the cottage we used was the one Ate Chyng used also when she was there. Haha).
Sleeping on the tent was quite uncomfy, good thing I brought a travelling pillow.
Di ko din inaakala na there are natives who actually lived in Nagsasa. We interviewed a few people and was surprised to know that some of them was actually born there. Imagine a life without electricity, signal and internet? Perfect!
The morning at Nagsasa was so beautiful. The mountains looked magnificent before the early morning sun. Idagdag mo pa ang clear waters and white lahar sand, isa lang masasabi ko, PARADISE!
At midday, we started to pack our things as the vacation is about to end. Mang Johnny arrived on time. Pero dahil naughty kami, we asked Mang Johnny to stop at the middle of the sea para makatalon kami sa dagat and maligo. Good thing Mang Johnny allowed us to swim exactly one kilometer from the shore. Hihi.
On our trip back, we took some time to stroll around Olongapo City where I met with my friend Engineer slash Pilot Allan Sy (oha, engineer na tawag ko sayo ngayon. haha) and gladly toured us around his hometown.
downtown Olongapo
The whole trip with Mang Johnny, including the tent rental, water, ice and rice cost around Php5,000 (roughly about $112). The fare by bus to San Antonio costs Php250 via NLEX and add another Php20 on the way back via SCTEX.
The trip, though short, was extremely memorable. I won’t forget the place, you should see it for yourselves guys!
Again, thanks to Ate Chyng for all the help she did for me at sa lahat ng tips and also to pareng Allan who guided me through text while we were on the way. He even showed me the house of former Pres. Ramon Magsaysay in Castillejos, Zambales. Amazing!
Oh and by the way, I just wanna say sorry to my Mom. I forgot to tell her kasi na aalis kami kaya she was really worried while we were gone. Di ko kasi expect na wala palang signal sa Zambales. Sorry Mom! It won’t happen again. :)
If you want to visit Zambales and experience the one I had, just contact Mang Johnny here, 09202224687
![P291109_10.32_[01]](http://allenyuonline.com/wp-content/uploads/2009/11/P291109_10.32_01.jpg "P291109_10.32_[01]")
wannabe surfer. Haha!
![P291109_08.51_[02]](http://allenyuonline.com/wp-content/uploads/2009/11/P291109_08.51_02.jpg "P291109_08.51_[02]")
![P291109_06.16_[02]](http://allenyuonline.com/wp-content/uploads/2009/11/P291109_06.16_02.jpg "P291109_06.16_[02]")
![P281109_16.31_[02]](http://allenyuonline.com/wp-content/uploads/2009/11/P281109_16.31_02.jpg "P281109_16.31_[02]")
![P281109_14.24_[04]](http://allenyuonline.com/wp-content/uploads/2009/11/P281109_14.24_04.jpg "P281109_14.24_[04]")
![P281109_12.20_[01]](http://allenyuonline.com/wp-content/uploads/2009/11/P281109_12.20_01.jpg "P281109_12.20_[01]")
this is life. Haha!
the jolly Mang Johnny!
So Friday the 13th may not have been so lucky… Okay sige na, medyo lang. Before meeting Dea to watch 2012, me and my friends ate fishballs at the sidewalk. E kasalanan ko bang mapasarap ang kain ko at ang dami-dami kong nakain?
After 24 hours, as I was about to eat at a friend’s birthday party at home, my throat started to swell at unti-unti na akong nilagnat. I thought mild fever lang kaya I ate a lot.
Kinagabihan, I started to have a mild fever and my throat started to hurt. The next day, I can barely eat and speak until I was brought to the hospital. It was found out that I had Tonsillopharyngitis (sige, tongue-twister to ulit), an infection in the pharynx, larynx and the tonsils. The doctor said that it was bacterial, probably had something to do with something I have eaten earlier.
So then I thought baka dun sa kinain kong cake. Pero kung dahil sa cake yun, edi sana lahat kami nagka-infection na. When we traced back, I realized na baka dahil sa fishballs. The damn fishball!
I was advised to take the rest of the week off kaya I was absent from my majors. Poor me. Good thing nakaya na rin ng antibiotics, painkillers and several oral antiseptics.
From now on, hindi na ako kakain sa sidewalk. Promise!
Okay, so paminsan-minsan nalang siguro. Ayoko magpromise baka mapako e. Hihi!
Now I don’t want to cause fear or panic about this but I just want to remind you that tomorrow, is Friday the 13th.
When I was a kid, our helper would always say;
wag kang lalabas ng bahay, Prayder da tertin ngayon.
So syempre natatakot naman ako kaya I won’t go out of the house and play. Instead, pupunta nalang ako sa kusina to look for food (or I’ll ask her to make one for me).
wag ka masyadong kakain ng madami, Praydey da tertin ngayon, madaming nabubulunan.
So hindi na ako kakain ng madami and instead, isasaksak ko nalang ang TV para manood.
ay naku! wag ka hahawak sa saksakan! Praydey da tertin ngayon! Baka makuryente ka!
Teka nga, teka nga, ano ba’ng meron sa Friday the 13th at madaming bawal?
I did my research and here is what I found out:
Friday the 13th is considered a superstitious day by many. In the Gregorian Calenday, the day occurs once, but at most times thrice a year. Actually, there is no written evidence about the “Friday the 13th” superstition until the 19th century, which means that the superstition is somewhat recent.
The earliest known reference in English occurs in 1869 when Giaochino Rossini, said to have considered the day unlucky actually died on Friday, November 13, 1869.
In numerology, the number 12 is considered the number of completeness thus we have 12 months in a year, 12 signs of the zodiac, 12 apostles of Jesus and 12 gods of Olympus. Adding another number (which is 13) transgresses the completeness.
Another theory can be found in the Norse mythology. Frigga, to which Friday was named after, is the goddess of love and fertility. When the Norse and German tribes were converted into Christianity, Frigga was banished to the mountains and was labeled a witch. It is said that every Friday, Frigga convened with eleven other witches and a devil, thus forming a gathering of thirteen.
The most popular theory however is the story of the Knights Templar. The Knights Templar are a group of military men who served the Church by protecting and guiding crusaders to Jerusalem. Eventually, the Knights Templar became powerful and wealthy that the Church considered them a threat. King Philip then ordered their arrest on Friday, October 13, 1307.
The fear of “Friday the 13th” is called paraskevidekatriaphobia (sige, tongue-twister to guys). In the United States, an estimated 17 to 21 million are affected by the fear of this day. Some avoid doing daily routines, do not go out of bed, do not take flights and halt business operations thus losing $800 to $900 million in business.
***
O ayan ha, wag ka malikot, Praydey da tertin ngayon, baka mapano ka. Steady ka lang dyan.
Sumusobra na yata to ah.
Siguro po kelangan mo akong pagbigyan sa mga gusto ko ngayon.
Napatingin bigla yung katulong namin.
O bakit naman?
Kasi baka maisumbong ko kay Nanay na nakikipaglandian ka sa driver ng service namin, sige ka, Praydey da tertin ngayon, pwedeng madulas ang dila ko. :P
Mga P.S.:
- The next Friday the 13th after tomorrow will be in 2015 pa, so make the best out of your Friday the 13th!
- I asked Dea out to watch 2012 tomorrow. =))
It’s once again the time of the year when I clear my archives from not-so-interesting articles. Then I found this story that I have written about a year ago and I thought, this just can’t go to the recycle bin yet, so I might as well post it here for people who’d be interested to read (siguro yung matitiyaga lang magbabasa nito. haha). The original article is longer so I re-edited it to make it a little shorter. Read on!
May usapan kami na tuwing Sabado, sa ganap na alas tres ng hapon ay magkikita kami sa ilalim ng puno ng santol sa burol malapit sa bahay ni Mang Berting. Dito ay magkukuwentuhan kami nang walang humpay at buong giliw hanggang sa manuyo ang aming mga labi.
Kadalasan ay nauuna akong dumating kaysa sa kanya sapagkat mas malayo ang bahay niya sa amin, ngunit sa pagkakataong ito ay nauna siya. Himala.
“Nadaanan kasi ako ni Tito nang papunta ako rito kaya pinasakay niya ako sa kanyang motorsiklo,” ngumiti siya habang nakita niya akong paparating.
Umupo ako sa tabi niya, sa ilalim ng puno ng santol at sumandal sa magaspang na kahoy. Tumingin siya sa akin at ibinalik ko ang tingin sa kanya. Hinawakan niya ang aking kanang kamay at nagbugkos ang aming mga daliri hanggang sa ito’y maging isa.
Sabi nila, masyado pa raw kaming bata para sa ganito. Para sa pag-ibig. Ang sabi ko naman, anong masama kung kaming dalawa’y umiibig sa isa’t isa? Grade Five na kami, malaki na ang kinaibahan sa pagiging bata. Hindi ko rin naman itinuturing na bata pa ang aming mga sarili para sa ganitong bagay. Ganoon rin naman siya.
“Saan tayo magpapakasal?” Tanong niya.
Nagulat ako sa kanyang sinabi. Sigurado ka ba?
“Doon tayo magpapakasal sa simbahan ng San Felipe. Masungit kasi ang pari dito sa atin. Gusto ko kasi masaya ang kasalan at walang masungit na pari ang makasisira noon.”
Tumango siya at ngumiting muli. Tila nagiging likido na ang buo kong katawan sa ngiting iyon. Masyadong nakakatunaw.
Umihip ang hangin at saglit siyang napaidlip. Nilipad-lipad ng hangin ang mahaba niyang buhok kahit pa ito’y tinalian niya. Nanatiling magkahawak ang aming mga kamay at doon sa ilalim ng puno ng santol, unti-unti naming iginuhit ang aming mga pangarap.
***
Mag-aalas syete na nang matapos ang aming pagtatagpo. Inihatid ko siya sa kanila bago ako umuwi. Mga alas otso na yata nang ganap akong makauwi sa aming bahay.
“Anong oras na Arnel? Bakit ngayon ka lang? Tapos na kaming kumain a!” Ang galit na sermon ni Nanay.
“Syempre, nakipagkita na naman ‘yan dun sa nobya niyang si Arlisa,” sumbong ni Ate.
“Kay bata-bata mo pa, marunong ka nang magnobya! Hala, maglinis ka na ng katawan mo’t kakain pa!”
Binigyan ko ng napakatalas na tingin si Ate.
“Pasalamat ka hindi ko pa sinusumbong yung sa inyo ni Kuya Martin,” banta ko sa kanya.
Si Kuya Martin yung sakristan na kasintahan ni Ate. Bawal pa raw kasing magnobyo si Ate at hindi pa raw siya nakakatapos ng pag-aaral kaya nang malaman ko mula sa kapatid ni Kuya Martin na sila na ni Ate, nabawasan ang pang-aaway nito sa akin sa takot na isumbong ko siya kay Nanay.
Kumakain pa lamang ako nang biglang dumating si Tatay, lasing na lasing, pasuray-suray at halos hindi na makalakad sa sobrang kalasingan. Saka namang sabog ng boses ni Nanay sa pagsesermon kay Tatay. Palagi silang ganito. Kapag nagsimula na ang pagputok ng bulkan, magtatago na kami ni Ate sa kweba. Hinihintay ang pagtila ng ulan at pagtigil ng pagyanig ng lupa. Ganito halos ang eksena sa aming bahay. Naiisip ko tuloy, sa bawat pag-aaway nina Tatay at Nanay, mahal parin kaya nila ang isa’t-isa?
***
Kung ano’ng saya ko kapag magkasama kami ni Arlisa ay siya namang lungkot kapag umuuwi ako ng bahay. Hindi lamang dahil hindi ko siya nakikita kundi dahil palaging may kalamidad sa amin.
Pagkadating kasi ni Tatay, lasing man o hindi ay hindi maaaring hindi sila magtalo ni Nanay. Marami silang hindi pinagkakasunduan. Sa pera, sa oras ng pag-uwi ni Tatay, sa masyadong pagbubunganga ni Nanay, sa pambabae umano ni Tatay at marami pa. Hindi na yata matatapos ang listahan ng mga bagay na hindi nila pinagkakaunawaan.
Kung kami man ay ikasal na, sisiguraduhin kong hindi ito mangyayari sa amin. Magiging tapat akong asawa. Hindi ko siya aawayin at palagi kaming magiging masaya. Pangako ‘yan.
Kinaumagahan ay maaga akong ginising ni Nanay upang utusang mamalengke sa bayan. Bata pa lang kami ay sinanay na kaming mamili mag-isa kaya’t ako na kadalasan ang namimili ng lulutuin ni Nanay.
Mag-aalas diyes na ng umaga nang sa wakas ay makalabas na ako sa maingay na palengke, at sa bukana’y ‘di ko inaasahang magkikita kami.
“Arnel, narito ka pala. Namalengke ka ba?”
“Magandang umaga Arlisa, oo, napag-utusan lang,” mahiyain kong sagot.
“Ma, Pa, ito nga pala si Arnel…,” ang wika niya.
“…kaklase ko po.”
Natunaw bigla ang ngiti sa aking mukha. Kaklase niya lamang ako sa harap ng iyong mga magulang.
“Sige Arnel, aalis na kami,” ang pahuli niyang sabi at sila’y naglakad nang papaalis.
Marahil ay ayaw lamang mapagalitan ni Arlisa kaya hindi niya sinabi na ako ang kanyang kasintahan sa harap ng kanyang mga magulang. Marahil nga ay pareho sila ng sitwasyon ni Ate, at ako ay kagaya rin ni Kuya Martin. Marahil ay ganun nga.
Magtatanghali na nang makarating ako sa bahay. Pagpasok ko ay tumambad sa akin si Tatay na nakaupo sa pintuan. Blangko ang kanyang mukha at hindi ako pinansin. Pagpasok ko ay naroon si Ate sa sala, tumingin siya sa akin at nakita kong puno ng pag-aalala ang kanyang mukha.
Sa kwarto naman ay naririnig ko ang hikbi ni Nanay. Nag-away na naman sila marahil. Maaga pa, ganito na kaagad ang eksena.
Pumasok ako sa kwarto at nakita ko si Nanay na mabilis na inuubos ang laman ng kanyang tukador at isinisilid ang kanyang mga damit sa isang malaking maleta.
“Kumuha ka na rin ng isa pang maleta at mag-impake ka na ng mga gamit mo,” utos ni Nanay.
“Saan tayo pupunta?”
“Sa Lola mo, doon na lamang tayo at hindi ko na matiis ‘yang tatay mo. Doon na muna tayo titira at doon na rin muna kayo mag-aaral ng Ate mo,” mukhang umabot na nga sa sukdulan ang problema nila ni tatay.
“Ayoko d’on! Ayokong umalis Nay!”
“Pwes, maiwan ka rito! Maiwan ka kasama niyang walang kwenta mong Tatay!” Pasigaw niyang sabi habang tumutulo ang kanyang luha.
“Hindi ako aalis dito kahit ano pa’ng gawin mo!” Ang mariin kong pagtutol.
“Ano’ng dahilan mo? ‘Yang nobya mo? Makipaghiwalay ka na riyan! Kay bata-bata niyo pa, marunong na kayo ng mga ganyan! Ano’ng alam mo riyan?”
Nagdilim ang aking paningin hanggang sa masumbat ko ang hindi dapat.
“Oo bata pa nga ako, pero parang mas may alam pa nga yata ako kaysa sa inyo! Ang tanda niyo na, hindi pa rin kayo makapagsama nang maayos!”
Pakiramdam ko ay gumuho ang aking mundo sa mga nangyari. Sumikip ang aking dibdib. Malayo ang bahay ni Lola. Kapag lumipat ako doon ay hindi ko na makikita si Arlisa. Hindi na matutuloy ang mga balak namin ‘pag nagkataon.
Tumakbo ako palabas at humangos patungo sa kalsada. Ayaw kong mahiwalay sa kanya at sigurado akong ayaw niya rin kaming magkahiwalay. Gayunpaman, hindi ko dapat sayangin ang oras.
Narating ko ang bahay ni Arlisa nang hindi ko namamalayan. Naroon siya sa tapat ng kanilang geyt at nakikipaglaro sa kanilang kapitbahay nang makita niya ako.
“Arnel? Ano’ng ginagawa mo rito? Tara sali ka sa amin, maglaro tayo.”
Kinuha ko ang kanyang kamay at hinawakan ito nang mahigpit.
“Umalis na tayo rito,” utos ko.
“Ha? Ano’ng aalis? Saan tayo pupunta?” Tanong niya.
“Gusto ni nanay na lumipat na kami ng Leyte, malayo ‘yon. Ayaw kong sumama. Umalis na lang tayo.”
“Sandali, bakit? Saan naman tayo pupunta kung aalis tayo?”
“Bahala na, basta hindi niya ako maisasama sa Leyte!”
Tinanggal niya ang kanyang kamay sa aking pagkakahawak.
“Hindi pwede. Ang babata pa natin, pagagalitan ako ng Mama ko.”
Hindi niya nagustuhan ang aking balak.
“Bumalik ka na sa inyo, mag-ingat na lang kayo sa byahe.”
Sabay atras at dali-dali siyang pumasok ng bahay. Nabigo ako.
Doon ko na lamang pinalipas ang aking oras sa dati naming tagpuan. Doon ay sinariwa ko na lamang ang maliligayang sandali naming dalawa. Binigo ako ni Arlisa. Marahil ay hindi niya ako ganoon kamahal kagaya ng pagmamahal ko sa kanya. Hindi ko na alam kung kailan ulit kami magkikita ngunit sigurado akong matagal pa iyon.
Pagdating ko ng bahay ay nakapatay na ang mga ilaw. Tulog na marahil ang lahat.
Pagpasok ko’y naroon pala si Nanay sa bintana, tahimik na nakamasid sa labas at humihithit ng sigarilyo habang bahagyang humihikbi. Namumugto na ang kanyang mata sa kaiiyak.
Kinuha ko ang isa niyang kamay at nagmano.
Tahimik lamang akong naupo sa tabi niya at minasdan ang ngayo’y tahimik na kalye. Gusto kong humingi ng paumanhin sa mga nasabi ko kay Nanay.
“Akala ko dati, sasaya ako sa Tatay mo, sa una lang pala.”
Hindi ko alam kung ano ang aking isasagot. Patuloy akong nakinig.
“Dapat pala ay nakinig na lamang ako sa Lola mo, hindi na lamang pala dapat ako nag-asawa kaagad. O ‘di kaya ay hinintay ko na lamang na matapos kami ng pag-aaral.”
Ramdam ko ang pagsisisi sa kanyang tinig.
“Tama ka, anak,” hinawakan niya ang aking balikat.
“Parang mas may alam ka pa kaysa sa akin. Ito na siguro ang epekto ng pagpapadala ko sa mura kong isip dati. Hindi ako nag-isip nang mabuti bago ako sumama sa Tatay mo.”
Hindi ako makapaniwalang inaamin ngayon ni Nanay ang kanyang pagkakamali.
“Sorry anak ha, masyado ko kayong pinaghihigpitan ng Ate mo, ayaw ko lamang kasi na matulad kayo sa amin ng Tatay mo. Ayaw kong mauwi din kayo sa ganitong buhay. Gusto ko ay pag-isipan niyong mabuti ang lahat ng gagawin ninyo at hindi dapat kayo nagpapadala sa bugso ng damdamin lang,” paliwanag niya habang nag-uunahang tumulo ang kanyang luha sa magkabilang pisngi.
“Ayaw kong matulad kayo sa akin.”
Nagsimulang humagulgol si Nanay habang sumabay naman ang pagbuhos muli ng malakas na ulan. Niyakap ko na lamang siya at inalo nang maibsan ang kanyang kalungkutan.
Tama rin si Nanay, tama rin si Arlisa. Masyado pa nga akong bata. Hindi sapat na dahilan ang nararamdaman upang gawin ang mga bagay na akala ko’y tama. Dapat ay samahan din ito ng matinding pag-iisip at karanasan, at sa ganitong panahon, kulang pa ako no’n.
Kailangan kong matuto mula kay Nanay at siguraduhing hindi ito mangyayari sa akin.
Bukas na bukas din ay mag-iimpake na ako.
I have this very weird theory na after kong sabihin sa kapatid ko ay tumawa sya bigla. Alam niyo ba why the Philippines is so full of garbage? That our drainage systems are clogged with little pieces of plastic?
Blame it to our ancestors. Masyado nila tayo sinanay sa tingi-tingi scheme when we buy goods kaya most of the products sold in the country have tingi varieties. Mahilig tayo sa maliliit na quantities when doing the grocery, ayaw natin sa wholesale, ayaw natin discount kasi gusto natin, paunti-unti nang di masayang. Kaya punong-puno ng basura ang Pilipinas dahil madali nga lang naman ihulog sa daan ang isang maliit na pakete.
Anyway, theory ko lang naman yan. You don’t have to believe in everything I say. I talk shit. Haha!
But some brilliant mind told me about another theory.
While Jill and I were at Wham waiting for the movie, I went to the counter to ask for a straw on my drink, then, I saw Jill saying something from her seat. Tapos may minumuestrang di ko alam kung ano. When I got back to the table, she said that I shouldn’t use straw from now on.
Then I asked why. Sabi nya, magsasayang lang daw akong plastic na makakasira sa kalikasan. For example, you use a straw, then the service crew throws it away after you used it for barely an hour. See? Imagine kung ilang toneladang straw ang naitatapon araw-araw when you could’ve just used your mouth? Hindi ka naman nagli-lipstick, right?
Jill had a point. So I took the straw out of my glass. Tinanggal ko pa e itatapon din naman nila. haha.
You should write a post on your blog about that.
Eto na, eto na.
So nung pauwi na kami, she introduced me into this delicious shake na may pudding (na tinawag kong taho). She took a straw and started sipping.
Akala ko ba di na gagamit ng straw?
Pero naisip ko din agad, pano mo nga naman iinumin ang shake na walang straw? Kukutsarahin? Haha. So may exemption ang no-straw policy. Sana kayo rin, avoid using straw on regular drinks (and go large na din. LOL). If you can, wag na din sa shake. Dilaan nyo nalang. We should start caring for Mother Nature!
Anyway, it’s November 5 and d’you know what day it is today? It’s the birthday of my two multi-lingual friends. Sila ang dahilan kung bakit kailangan ko maging quadrilingual.
So to Jill Nunez who speaks French,
Joyeux Anniversaire à vous mon cher ami!
and to Reniel Maximo who speaks Deutsch,
alles Gute zum Geburtstag!!!!
Having these two people as my closest friends are a privilege. These two people introduced me to a lot of new and grand things. I learn a lot from them and I hope they do so from me too.
Happy Birthday guys!
