When I don’t have anything important to do or when strong typhoons wreck Manila and classes are suspended, I usually scribble at my handy-dandy sketchpad my classmate gave me last christmas.
The Rajah Sulayman is a 55,000 seater, multi-purpose stadium. it has two supporting bridges that run over the stadium roofs with multiple cables. The stadium has two seating levels, each with corresponding boxes. On the other end of the stadium, the 2nd Level is diminished so as to give a complete view of the torch behind it. Fishtail-like structures support the base of the supporting bridges to make it sturdier on strong pacific typhoons and earthquakes. The Level 1 seats are lower than the ground level to minimize the height of the whole structure. A metal beam is placed between two ends of the roof which is then supported by cables connected to the support bridges for miscellaneous purposes like projector beams and etc. Two wide platforms are placed outside, adjacent to the torch. Also, four large Atriums are placed on either sides of the stadium to give a more arranged and organized entry points. A circumferencial boulevard then runs around the whole structure. The Rajah Sulayman Stadium may house the Opening and Closing ceremonies of the Games.
This is the “Philippine International Sports Complex.” The facility includes a stadium, A domed arena and athlete’s quarters.
By Allen Yuarata
(published in “The Engineering Spectrum, PUP-Manila, August 2006)
Nabasa niyo na ba ang mga aklat na nagpabago s takbo ng jeep? Nagpataas ng halaga ng piso at nagpatangkad kay Mahal? Kung hindi, kawawa naman kayo. Napag-iwanan na kayo ng panahon.
Ito ang walang kamatayang katatawanang dulot ng quintet books ni Roberto “Bob” Ong.
Kakaiba ang istilo ng pagsulat sa mga librong ito, bukod sa unique covers at font styles, isinulat ito na tunog-kalye ang dating. Ginamit ni Bob Ong ang mga salitang ginagamit natin araw-araw tulad ng engot, tanga, g*go, sh*t, tang-#$!, %^$(* at @&%$%^!
Kaya naman madaling naka-relate ang mga Pilipino dito. ‘Di gaya ng mga state-side na libro na bukod sa mahirap intindihin (Ingles kasi) ay nakakainip pa. At dahil sa pagka-boring nito, malimit ay nauulit natin ng basa ang mga pangungusap ng nabasa na. At dahil sa pagka-boring nito, malimit ay nauulit natin ng basa ang mga pangungusap na nabasa na.
Una sa listahan ang ABNKKBSNPLAKo?! (2001) na naglalaman ng mga “kwentong chalk.” Sa titulo pa lang ay nakakatawag pansin na ito. Kung hindi mo NBSAyKWWAKa!!
Ito ay batay sa karanasan ni Bob noong unang panahon. Mga panahon kung kailan talo pa ng jolens and DOTA. Mga karanasan sa pampublikong eskwelahan kung saan ang mga estudyante ay inaabot ng delubyo sa loob ng mala-barung-barong na classrooms.
Dito rin inilahad ang pakikipagsapalaran sa kanyang buhay mula Grade 1 hanggang magkolehiyo. Katunayan, sinubukan pa raw niyang pumasok sa PUP na napagkamalan niyang Philippine University of the Philippines. Itanong niyo na lang sa guard kung napadaan nga talaga siya sa gate. Ngunit sa kasamaang-palad, nagback-out dahil napansing pinagpasa-pasahan ng mga personnel na pinagtatanungan.
Sumunod ang sequel na Bakit Baliktad Magbasa ng Libro ang mga Pilipino? (2002) na sa title pa lang ay maiintriga ka na.
Dito nahuhubaran ang mga tinatagong imahe ng Pinoy. Simula sa depektibong serbisyo hanggang sa napakabarok na Ingles.
I just wander why Pinoys make barok in English. Not like me, I’m very sanay and fast in English. It’s so kakahiya to others na trying-hard mag-speak but don’t even alam what there chismising about, huh?!
Goodness, dumugo ilong ko dun.
Sa libro ring ito, isiniwalat ng may-akda ang mga nakakatawa at kagimbal-gimbal na signs na makikita sa kalakhang Maynila. Kahit sa PUP, makakakita ka ng vandals like Wanted textm8; any gender basta female, Oust Gloria (1000x), at ang pinakasikat sa lahat ng vandals- VIVA CPP-NPA!
Dito din pinahiwatig ang pagiging siga ng mga Pilipino pagdating sa mga batas. Mayroon din niyan sa PUP. Naaalala niyo pa ba na dati’y ang daanan papasaok sa gate ay sa EXIT at palabas sa ENTRANCE?
Astig ‘diba?
Hindi rin pinalampas ang mga karumal-dumal na pananaw ng mga dayuhan sa Pilipinas.
Katulad na lamang ng pagkantiyaw nila sa mga Pinoy na gumagamit ng “squared” sa mga pangalan gaya ng Jing2, Bong2, Len2, Tin2 at Spek2.
Bakit? Ang ganda-ganda nga eh. Katunayan, kasing-ganda ito ng paru-paro na paikot-ikot sa mga bulaklak. Akay-akay ang makukulay nilang pakpak. Oh diba? Masarap ulit-ulitin ang mga salitang kaaya-aya.
Pagkatapos ng sequel, inilabas ang Ang Paboritong Libro ni Hudas (2003), na ginawa para sa makasalanan. Napag-alaman ko naman na ang mga chapter titles nitong Veny, Geran, Depir, Ventocoseuss, Tuls, Gynottul at Holts ay ang 7 Deadly Sins na pinagbali-baliktad ang spelling. (Envy, Anger, Pride, Covetousness, Lust, Gluttony at Sloth). Salamat sa aming religion teacher at nagkamuwang ako tungkol sa mga kasalanang ito na araw-araw ko namang ginagawa.
Isa pa ay ang Alamat ng Gubat (2004) na pinakagigiliwan ko sa lahat. Ito ay tungkol sa isang talangkang nakipagsapalaran, makahanap lamang ng puso ng saging na panggamot sa amang may sakit.
Sumasalamin dito ang iba’t-ibang kaugalian ng mga Pinoy sa kaanyuan ng mga hayop. Katulad na lamang ng pagiging sakim natin sa kayamanan at kapangyarihan. Sinisiwalat iyon ng may-akda gamit ang iba’t ibang kaugalian ng mga hayop kagaya ng pagiging tuso ni Tipaklong, pagkamatiyaga ni Langgam, pagkagahaman ni Leon at pagkain ni Aso ng sariling suka.
Ngunit isa lamang ang gustong ipabatid ng kwento. Pagkakaisa at pagpapahinga muna ng mga aktibista sa Main.
Ang pinaka-latest naman ay ang Stainless Longganisa na tumukoy sa mahaba, matigas, malaki at minsan maliit…
Ang ballpen. (Hmmm… Alam ko na yang iniisip nyo! Asus! Deny pa kayo!)
Ipinaliwanag niya rito ang mga hirap na dinanas sa pagsusulat ng mga nauna niyang aklat. Mga kuwentuhang walang humpay at mga pang-ookray na ginawa ng editor sa mga manuscripts.
Hindi man naging madali ay nagtagumpay parin sa Bob Ong sa pagtataguyod niya ng literaturang Pilipino. Nagawa pa rin niyang makipagsabayan sa Book Market labang sa mga librong banyaga.
At sa bawat Pinoy na magbabasa nito bilang pampalipas-oras, marahil iisa lang ang masasabi nila:
“*&%^# ka Bob Ong, katatawa ko lang kanina sa chismisan, tatawa ulit ngayon. Hay, saya ng buhay.”
Tama. Saya ng buhay-pinoy.
***
Wow! Whatta nap! Hehe. I realize how seldom I post entries nowadays. Perhaps because of the busy schedule and some level-up games.
Okay, for the benefit of millions of Harry Potter Fans who can’t afford to buy an expensive Deathly Hallows book, I’ve posted the latest installment chapter by chapter for easy reading. Just try rummaging it out there. If you want your own, email me at haegenott2@yahoo.com and I’ll send you a pdf file.
Waaaahhhh! I have lots to tell. Let’s start!
August 7, 2007, I’m going for a Harry Potter Quiz Challenge with my friend Reniel (Special mention ka na naman). We’re Team MaCofWiz! Go MaCofWiz!!!
I have a new cellphone (finally). Bwahahahaha! Now I can post as many pictures on this blog.
MaCofWiz is starting to grow even larger which is nice. hehe.
On friday I’ll be in Cavite to visit an old friend. Finally, I can see the lot of them. I miss my home and my berks. huhuhuhuhu!
And I’m coming home this November! Woohoo! After more than a year!
I’m trying to enter a contest which Pauie told me about. Sana makaya ko. Go Pauie! Alam ko kaya mo yan! I have faith in you!
And, its late and I have a computer exam tomorrow so I’d better go.
Till my next worthless post! Au Revoir!
